و قال الشّيخ العاملىّ عليه الرّحمة : لسان الصّادق ( ع ) فى هذا المقام لسان شجرة الطّور » « 84 » : « روا باشد انَا اللّه از درختى * چرا نبوَد روا از نيك بختى » « 85 » * « اى دعا از تو اجابت هم ز تو * ايمنى از تو مهابت هم ز تو چون دُعامان امر كردى در خطاب * اين دعاى خويش را كن مستجاب » « 86 » از اين جهت تمثيل فرمود امام ( ص ) بكلام حضرت رسول ( ص ) : لا احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك ؛ بعد فرمود : پس حضرت رسول خدا نگردانيد از براى ذكر خود مر حقّ تعالى را مقدارى به علّت علمش به حقيقت سابقهء ذكر الهى مر رسول را پيش از ذكر رسول ( ص ) مر او را . پس حضرت رسول ( ص ) با وجود كمال ذاتى و آنكه سيّد اولاد آدم است و ذات پاكش مقصود از خلقت عالم است كه : لولاك لما خلقت الافلاك ، به اين طريق علم عجز افراخته كه ذكر كردن خود را مقدارى نمىگذارد ؛ پس كسى كه در تحت مرتبهء حضرت رسول ( ص ) است اولى است به آنكه ذكر خود را نبيند و قدرى نگذارد و نظر اندازد به سابق ذكر حقّ تعالى مر عبد را . بعد ، دستور العمل و طريقهء ذكر كردن مر عبد ،

--> ( 84 ) - چنانچه سرور مخالفان و موافقان جعفر بن محمّد صادق عليه السّلام فرمود : پيوسته جمله ايّاك نعبد و ايّاك نستعين را تكرار كردم تا آنگاه كه آن را از گوينده‌اش ( كه حقّ است ) شنيدم و شيخ بهاء الدّين عاملى رحمه اللّه در توضيح اين مقال فرمود : كه لسان حضرت صادق در اين مقام در حكم زبان گوياى درخت طور بوده است : چنانچه در قرآن كريم آمده است : فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ : و چون موسى ( ع ) به آن آتش كه در جانب وادى ايمن و در بقعهء مباركه بود نزديك شد از آن درخت مقدّس ندا شنيد كه : اى موسى همانا كه منم پروردگار جهانيان : سورهء 28 آيهء 30 ( 85 ) - اين بيت از « شيخ محمود شبسترى » است . ( 86 ) - اين دو بيت از مثنوى مولوى است .